Dilemma: (onbewust) "gedwongen" bekering?

Plaats hier vragen en opmerkingen betreffende het huwelijk in de Islam
RANDOM_AVATAR
Evin
Beginner
Beginner
 
Berichten: 1
Geregistreerd: ma _11-_apr-_2016ah, 11-4-2016ad, 2:17 am

Dilemma: (onbewust) "gedwongen" bekering?

door Evin » wo _13-_apr-_2016ah, 13-4-2016ad, 3:43 pm

Beste leden,

Ik ben een jongedame van Nederlandse afkomst en sinds 7 jaar samen met een moslim man.
4 jaar geleden zijn wij getrouwd voor de Nederlandse wet. Hij woonde destijds nog in zijn vaderland, en is
voor mij hier komen wonen. Wij waren beiden nog erg jong toen wij elkaar leerden kennen.

Ik leerde mijn man kennen als moslim die geen varkensvlees at, geen alcohol dronk etc, maar niet praktiserend in de
zin van 5 keer per dag bidden. Wel hechtte hij altijd al grote waarde aan zijn geloof. Ik zelf was atheïst. Dit wist hij en accepteerde hij, zo lang toekomstige kinderen maar islamitisch zouden worden opgevoed. Wij hebben elkaar hier altijd vrij in gelaten.

Ongeveer 2,5 jaar geleden besloot mijn man zich meer bezig te houden met zijn geloof, waaronder ook 5 keer bidden en op vrijdag naar de moskee indien mogelijk met werk. Omdat mijn man meteen een vrij strenge stroming volgde bracht dit nog wel eens discussies en ruzies teweeg. (Ik was dit immers niet van hem gewend, en hij had weinig begrip voor de impact dat dit op mij had). Uiteindelijk hebben we hier onze weg in gevonden, heb ik begrip en respect voor zijn geloof, en gaat alles in principe goed.

Al een geruime tijd (denk in jaren), toon ik wel interesse in de islam en stel ik hem vragen over dingen die ik niet begrijp. Het is echter als persoon die nooit in God/Allah en het scheppingsverhaal heeft geloofd, een heel moeilijk te bevatten iets. Wel lees ik regelmatig dingen over de islam op internet. Ik zit dus al een tijdje met mijzelf in de knoop maar heb nog nooit echt de knoop doorgehakt om echt onderzoek te doen en mijzelf te vinden.

Mijn man kwam pas met de vraag of ik voor hem een Imam Nikah (islamitisch huwelijk) met hem zou willen sluiten, omdat dat voor hem "halal" zou zijn. Nadat ik hem heb verteld dat dit weinig nut heeft aangezien een islamitisch huwelijk alleen met een moslima of andere "vrouw van het boek" gesloten mag worden, en met een ongelovige dus ongeldig zou zijn, was hij vrij teleurgesteld.

Ik merkte de laatste tijd al aan hem dat hij hiermee in de knoop zit. Zijn geweten begint op te spelen, omdat hij eigenlijk "zina" pleegt volgens de islam, ondanks dat we wel voor de wet getrouwd zijn.

Hierna heb ik hem beloofd dat ik de komende tijd meer onderzoek zal doen naar de islam om het "proces" eigenlijk te versnellen, aangezien ik hier al jaren mee kwakkel maar nooit gericht onderzoek heb gedaan. Wel heb ik hem duidelijk gemaakt dat dit geen garantie is dat ik ook moslima zal worden, dat zal de tijd nog uitwijzen.

Mocht ik na deze verdieping toch ervoor kiezen mij niet te bekeren, moet hij voor zichzelf dus een beslissing nemen. Kan hij dit accepteren en met mij verder gaan, of kan hij dit niet en zal hij van mij gaan scheiden?

Ik vind een bekering een grote verantwoordelijkheid en een belangrijke keuze. Nooit zou ik mij bekeren als ik hier zelf niet 100% achter zou staan. Ik bedoel, wie hou je anders voor de gek, toch?

Toch voel ik mij nu enigszins gedwongen mij te bekeren, ook al is dit niet de bedoeling van mijn man. Want als ik mij uiteindelijk niet bekeer, dan zijn er 2 scenario's :

- Mijn man besluit van mij te scheiden (kans lijkt me klein)
of
- Mijn man blijft toch bij me maar leeft voor de rest van de tijd met een schuldgevoel

Ik zit enorm in de war met mijn gedachten. Ook voel ik me (misschien ongegrond) een beetje belazerd. Ondanks het feit dat ik wist dat ik met een moslim trouwde, wist hij ook dat hij met een niet-gelovige trouwde. Hij kiest er vervolgens voor om meer te praktiseren, en ik word uiteindelijk voor een keuze gezet. Ook heb ik het idee dat mijn man graag wil dat ik moslima word om zijn eigen geweten te sussen, terwijl de juiste intentie toch hoort te zijn dat hij het beste voor mij wil in het "hiernamaals" en zich daarom oprecht zorgen over mij maakt.

Mocht ik toch kiezen voor de islam zou het "probleem" nog niet zijn opgelost, omdat ik toch hierdoor het vertrouwen in zijn oprechte liefde voor mij als persoon kwijt ben. Ik weet ook, dat ik hierdoor juist sceptischer tegenover de islam zal gaan staan, om te voorkomen dat ik mij uiteindelijk toch (onbewust) bekeer voor mijn man.

Wie geeft mij advies? Wat is voor mij het beste om te doen met dit dilemma?

Avatar gebruiker
Ayasha
Forum Beheerder
Forum Beheerder
 
Berichten: 40299
Geregistreerd: do _13-_okt-_2005ah, 13-10-2005ad, 1:10 pm

Re: Dilemma: (onbewust) "gedwongen" bekering?

door Ayasha » za _16-_apr-_2016ah, 16-4-2016ad, 2:48 pm

Beste Evin,

Allereerst welkom op het forum. Wat jij schetst is een veelvoorkomend probleem met vrouwen en meisjes die in het huwelijk treden met een moslim die zijn religie niet praktiseert. De man in dit geval weet dat het voor hem niet is toegestaan om een meisje/vrouw te huwen als deze niet gelovig is. D.w.z. het is toegestaan voor een moslim om met een praktiserende christin of praktiserende joodse vrouw in het huwelijk te treden. Omdat jouw man in die tijd niet praktiserend was heeft hij het niet zo nauw genomen en heeft een stap ondernomen die in principe voor hem niet was toegestaan. Hij wist dit, ook al praktiseerde hij zijn geloof niet. Daar begint het dan al fout te gaan. Ook het samenwonen zonder huwelijk en zeker zonder islamtisch huwelijk is voor een moslim not done. Al deze dingen waren hem bekend. Het gebeurt vaker dat jongelui hun religie niet zo nauw nemen maar later op hun schreden terugkeren. Dat is op zich natuurlijk prijzenswaardig, maar omdat men dan al in een huwelijk zit en zelfs al kinderen heeft dan kan dat problemen gaan geven. Menig echtgenote accepteert dat niet en snapt er niets van dat haar man opeens zijn religie wel wil gaan praktiseren.
Als je het uit islamitisch oogpunt bekijkt is zijn huwelijk met een niet-gelovige vrouw, niet eens geldig. Hij pleegt dus al vanaf het begin zina (ontucht). De vrouw in kwestie is daar dan niet van op de hoogte omdat zij niets weet over de regels van de islam. Daardoor kan een vrouw zich achteraf behoorlijk bedrogen voelen omdat haar man niet eerlijk is geweest.
Het is dan ook heel vreemd dat als hij zelf niet praktiseerde wel wilde dat zijn kinderen een islamitische opvoeding zouden krijgen. Kennelijk is hij zich nu pas van zijn verantwoordelijkheden dienaangaande bewust omdat het niet kan zijn dat als hij zelf niet praktiseert hij zijn kinderen wel een islamitische opvoeding kan geven. Hij dient namelijk het voorbeeld voor zijn kinderen te zijn. Het is zijn taak in dit geval, omdat jij (nog) geen moslima bent, het voorbeeld te zijn voor zijn kinderen. Voor een moslim komt op de eerste plaats het gebed en dat 5x per dag. Het op vrijdag het gebed bijwonen in de moskee is een plicht voor iedere moslimman.

Ik weet niet met wat jij bedoelt 'een strenge stroming', want het bovenstaande heeft niets met streng te maken. Het is een eerste vereiste voor iedere moslim om iedere dag 5x per dag het gebed te verrichten en voor de moslimman om op vrijdag het gezamelijke gebed in de moskee te verrichten, mits de werkzaamheden dit toelaten. Kan het dagelijkse gebed niet op het juiste moment worden verricht dan dienen deze bij thuiskomst te worden ingehaald. Dat dit jou in het begin van je stuk heeft gebracht, is begrijpelijk. Maar zoals je al hebt geschreven hebben jullie daar je weg in gevonden.

Jouw man zal geduld met jou moeten hebben tijdens jouw eigen zoektocht en of je de islam in je hart kunt sluiten. Voor iemand die atheist is, is dat geen eenvoudige zaak. Maar Allah leidt wie Hij wil en als jij oprecht aan deze zoektocht wilt beginnen zal Allah jou helpen. Je moet je echter nooit gedwongen voelen. Niemand kan jou dwingen. Het moet bij jou van binnenuit komen. Je hebt gelijk dat het de bedoeling is dat je er zelf voor 100% achter staat. Zo niet, dan is het alleen maar komedie en daar zal geen zegen op rusten. Voor jou niet, maar ook niet voor jouw man en kinderen. Hij zal het geduld moeten opbrengen jou je eigen zoektocht te laten doen.

Het beste advies wat ik je kan geven, is geduld hebben met jezelf en je niet laten opjagen omdat jouw man na al die jaren een schuldgevoel heeft ontwikkeld door zijn eigen fouten. Hij zal daar zelf mee in het reine moeten zien te komen. Dat is geen reden om jou tot iets te dwingen waar je niet met de volle 100% achter kan staan.

Uiteraard kan ik niet beoordelen wat dit voor jullie huwelijk betekent, maar dat het spanningen geeft is niet zo moeilijk te begrijpen. Jij en je kinderen moeten niet voor zijn fouten boeten, dat zou niet goed zijn. Hij zal moeten leren geduld te oefenen en intussen zichzelf houden aan de islamitische regels zoals deze voor een praktiserende moslim gelden.

Ik wens je veel succes en mocht je vragen hebben over de islam, kun je deze hier altijd stellen. Insha'Allah zullen wij deze op de juiste manier kunnen beantwoorden.
Misschien is het een optie, indien mogelijk en afhankelijk van waar je woonachtig bent, dat je eventueel lezingen volgt die in diverse moskeeen worden gegeven. In het hoekje "Aankondigingen" is er misschien iets voor jou bij. Lezingen zijn namelijk niet alleen voor moslims maar ook voor geinteresseerden.
Insha'Allah zal het allemaal goed komen voor jullie en zullen jullie beiden je weg vinden.
Indien er problemen zijn met inloggen, stuur een mailtje naar [email protected] onder vermelding van uw gebruikersnaam en emailadres waarmee u hebt aangemeld.

www.islamboeken.nl

RANDOM_AVATAR
Anders
Beginner
Beginner
 
Berichten: 2
Geregistreerd: ma _16-_apr-_2018ah, 16-4-2018ad, 6:56 pm

Re: Dilemma: (onbewust) "gedwongen" bekering?

door Anders » ma _16-_apr-_2018ah, 16-4-2018ad, 8:14 pm

Ik heb juist het zelfde voor ik ben een katholieke vrouw, ben reeds drie jaar samen en hij was ook niet praktiserend maar nu opeens wel. Alle respect daarvoor maar nu ben ik opeens niet goed meer en moet ik trouwen voor imam . wat ik op zich niet zo erg vind, maar geen enkele imam wil ons trouwen omdat ik als katholiek niet maagd ben dus moet ik me bekeren, wat ik niet wil. Nu wil hij niet meer aan me komen en ben ik plots een vreemde. Tot hij imam vind. Dit kwetst me zo enorm dat ik men geloof in hem als man kwijt ben, bij wijze van spreke als hij maar binnen jaar imam vind moet ik zo jaar alleen leven? Mijn hart breekt

Avatar gebruiker
Abdul Malik
Forum Beheerder
Forum Beheerder
 
Berichten: 3830
Geregistreerd: vr _23-_jan-_2009ah, 23-1-2009ad, 8:15 am

Re: Dilemma: (onbewust) "gedwongen" bekering?

door Abdul Malik » di _17-_apr-_2018ah, 17-4-2018ad, 10:18 am

Een Moslim man mag met een "vrouw van het Boek( dwz. Chisten/Jood) trouwen, daar zij een kuise en vrome vrouw is.

En hij zal haar moeten uitnodigen om de Islam te ontdekken en het haar uit te leggen wat de Islam is, en wat het is om een Moslim te zijn. Daarbij zal en moet hijzelf wel het goede voorbeeld zijn en geven in zijn Moslim zijn. Het 5 maal per dag bidden behoord standaard bij het Moslim zijn, dit heeft niets met een vorm van "strengere Islam".

Daarnaast zegt Allah :swt: in de Koran duidelijk:

Er is geen dwang in de godsdienst. ( Koran 2:156)

Dus jezelf bekeren voor een man of voor iets anders dan alleen voor de liefde en vrees voor Allah :swt: telt simpelweg niet, en heeft dan in werkelijkheid geen fundament waar men verder op kan bouwen en ontwikkelen als Moslim.
LA ILAHA ILLALLAH MUHAMMAD RASULALLAH!


Keer terug naar Het huwelijk

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 4 gasten